“ನಾನು ಅವಳನ್ನ ಎಲೆಗಳಂತೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ”

“ನಾನು ಅವಳನ್ನ ಎಲೆಗಳಂತೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ”

ನಾನು ಅವಳನ್ನ
ಥೇಟ್ ಎಲೆಗಳನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಿದಂತೆಯೇ
ಪ್ರೀತಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ,
ಬೆಳಕಿನಲಿ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹೊಳೆವ
ವಸಂತದ ಸೊಂಪಾದ ಹಸಿರೆಲೆಗಳವು,
ಅದೆ ನಾವು ನಡೆದುಹೋದ
ತೀರದಡಿಯ ಆ ತಾಣದಲ್ಲಿ
ಆಗತಾನೆ ವಿಲೋಮರದಿಂದ ಕೆಳಗುರುಳಿದ್ದವು,

ಹಾ… ಅವಳು
ಇದೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ
ಅವಳನ್ನ ನಂಬಿ
ನಾನು ನನ್ನ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೆ.

ಆದರೆ
ಮನುಷ್ಯ
ಈ ಲೋಕದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು
ಮೀರಿ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಮಂದವಾಗಿ ಮಿನುಗುವ
ವಿಶಾಲ ಬಯಲುಗಳು
ಬಿಳಿಮೋಡದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದಂತೆ,
ಬಿಳಿದಾದ ಸಿಲ್ಕ್ ಸ್ಕಾರ್ಫ್
ತೊಟ್ಟ ಅವಳು,
ನಮ್ಮ ಲೋಕದಿಂದ ಮರೆಯಾಗುವ
ಮುಳುಗು ಸೂರ್ಯನ ಹಾಗೆ
ಬೆಳಕಿನ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆಯೇ ಹಾರಿಹೋದಳು.

ನನಗಾಗಿ
ಅವಳು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ
ಉಡುಗೊರೆಯೊಂದೇ – ಆ ಮಗು.
ಅವನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಾನೆ;
ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಬಹುದಾದ
ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ನೀಡಲು
ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ
ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಡದಿ
ಒಂದಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ
ದಿಂಬುಗಳ ಮೇಲೆ,
ಅವಳಿಲ್ಲದ ಈ ಇಡೀ ಹಗಲನ್ನು
ದಾರಿಕಾಣದೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ
ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಕಳೆಯುತ್ತೇನೆ.

ಕಾರಿರುಳು ಮುಂಜಾವಿನವರೆಗೂ
ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ದುಃಖಿಸುತ್ತೇನೆ
ಅಷ್ಟೇ ಸಂಕಟಪಡುತ್ತೇನೆ
ಯಾವ ಪರಿಹಾರವೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು.

ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತೇನೆ
ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವ
ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು.

I loved her like the leaves,
The lush green leaves of spring
That pulled down the willows
on the bank’s edge
where we walked
while she was of this world
I built my life on her.

But man cannot flout the laws of this world.

To the shimmering wide fields
hidden by the white cloud,
White as a white silk scarf
She soared away like the morning bird
hidden from our world like the setting sun.

The child – the gift she left behind-
He cries for food; but always
finding nothing that I might give him.

I pick him up and hold him in my arms.

On the pillows where we lay,
My wife and I, as one,
I pass the daylight lonely ’til the dusk.

The black night sighing ’til the dawn.

I grieve and I grieve and know no remedy.

I ache and know no road where I might meet her.

ಮೂಲ: ಕಕಿನಮೋಟೋ ನೊಹಿಟೋಮೋರೂ
(Kakinomoto no Hitomaro)

ಅನುವಾದ: ಡಾ. ವಸಂತಕುಮಾರ್ ಎಸ್. ಕಡ್ಲಿಮಟ್ಟಿ